Papa of toch maar Mama?

Scheiden — Door op 18 maart 2011 08:25

“papa en mama gaan scheiden” dat is wat er verteld werd, ik kan me het moment nog precies herinneren. Het nieuws kwam niet aan als een klap, ik wist dat dit ging komen de vraag was meer wanneer het ging komen.

Stom genoeg kwam de daarop volgende opmerking wel als een verrassing “jij moet nu zelf beslissen of je bij papa of mama wilt gaan wonen”. Hoe had ik daar nou nog nooit over na kunnen denken? Ondanks dat ik wist dat mijn ouders gingen scheiden had ik nooit over de gevolgen nagedacht.

“Ik blijf bij papa” antwoordde ik toch vrijwel direct. Want door mijn puberende hoofd gingen maar enkele dingen, bij wie mocht ik het meest, wie liet me het meeste vrij en zou het minste op mij letten. Mijn vader dus.

Pas later ga je nadenken over de keuze die je gemaakt hebt en dan vooral over hoe dat bij de andere partij, in dit geval mijn moeder, aangekomen moet zijn. Nu ik zelf moeder ben kan ik me voorstellen dat dit als een klap in het gezicht aangekomen moet zijn.
Nu heb ik ook spijt dat ik niet iets tactvoller ben geweest, niet uit de gedachten van mijn ouders heb gedacht in plaats van alleen maar uit mijn eigen egoïstische gedachten.

Helaas zat ik toch iets te diep in de pubertijd om zo volwassen na te denken.

Ik heb geen spijt van de keuze die ik heb gemaakt want door de afstand (welke in werkelijkheid maar 5 minuten fietsen was) tussen mij en mijn moeder is onze band beter geworden dan ooit.

Maar een makkelijke keuze zal het voor weinig kinderen zijn, kiezen tussen twee goeden, weten dat je de ander pijn doet. Het maakt niet uit welke keuze het kind maakt want het zal altijd één van de ouders ongewild kwetsen.

Tags: , , , ,

3 reacties

  1. Mandy schreef:

    Wow mooi geschreven meis! Lijkt mij echt een onmogelijke keuze als ik in die situatie zou zitten. Maar wat fijn dat de band met je moeder nu sterker is dan ooit.

    Groetjes Mandy (mandyvandewater op twitter ;-))

  2. Nienke schreef:

    Mandy,

    Bedankt voor je reactie. Op het moment dat de keuze gemaakt moest worden, was het heel makkelijk en maakte ik die puur uit eigenbelang.

    Pas later ga je beseffen wat voor een keus het eigenlijk is geweest en hoe dat aangekomen moet zijn bij mijn ouders, of mijn moeder in dit geval.

    En nu ik zelf moeder ben kan ik me dat nog beter bedenken.

    Voel me er dan ook nog steeds wel een beetje schuldig over, ook al weet ik dat ze mij niets kwalijk neemt.

    Groetjes,
    Nienke

  3. Samanthi schreef:

    Hoi Nienke

    Goed geschreven! Ik denk dat je als puber inderdaad niet stil staat bij de gevolgen voor de andere partij. Maar goed, wat je al zei, je zult altijd iemand kwetsen…
    Ik zelf heb het niet mee gemaakt, dus weet niet hoe het voelt of wat het is;).
    Groetjes Samanthi